رمز زنده‏ ماندن واقعه‏ى عاشورا

rate

۱۳۹۵/۰۸/۲۶0 دیدگاه7879 مشاهده

اگر زينب‏ كبرى‏(سلام ‏اللَّه‏ عليها) و امام سجّاد(صلوات‏ اللَّه ‏عليه) در طول آن روزهاى اسارت - چه در همان عصر عاشورا در كربلا و چه در روزهاى بعد در راه شام و كوفه و خود شهر شام وبعد از آن در زيارت كربلا و بعد عزيمت به مدينه و سپس در طول سالهاى متمادى كه اين بزرگواران زنده ماندند - مجاهدات و تبيين و افشاگرى نكرده بودند و حقيقت فلسفه‏ ى عاشورا و هدف حسين‏ بن‏ على و ظلم دشمن را بيان نمى‏ كردند، واقعه‏ ى عاشورا تا امروز، جوشان و زنده و مشتعل باقى نمى‏ ماند.
چرا امام صادق(عليه‏الصّلاة والسّلام) - طبق روايت - فرمودند كه هر كس يك بيت شعر درباره‏ى حادثه ‏ى عاشورا بگويد و كسانى را با آن بيت شعر بگرياند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد كرد؟(1) چون تمام دستگاههاى تبليغاتى، براى منزوى كردن و در ظلمت نگهداشتن مسأله‏ى عاشورا و كلاً مسأله‏ى اهل‏بيت، تجهيز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضيه چه بود. تبليغ، اين‏گونه است. آن روزها هم مثل امروز، قدرتهاى ظالم و ستمگر، حداكثر استفاده را از تبليغات دروغ و مغرضانه و شيطنت‏آميز مى‏كردند. در چنين فضايى، مگر ممكن بود قضيه‏ ى عاشورا - كه با اين عظمت در بيابانى در گوشه ‏يى از دنياى اسلام اتفاق افتاده - با اين تپش و نشاط باقى بماند؟ يقيناً بدون آن تلاشها، از بين مى‏رفت.
آنچه اين ياد را زنده كرد، تلاش بازماندگان حسين‏ بن‏ على(عليه‏السّلام) بود. به همان اندازه كه مجاهدت حسين‏ بن‏ على(عليه‏السّلام) و يارانش به عنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نيز مجاهدت زينب (عليهاالسّلام) و مجاهدت امام سجّاد(عليه‏السّلام) و بقيه‏ ى بزرگواران، دشوار بود. البته صحنه آنها، صحنه‏ ى نظامى نبود؛ بلكه تبليغى و فرهنگى بود. ما به اين نكته‏ ها بايد توجه كنيم.